Onze oudste zoon, inmiddels al even 5 jaar, heeft een obsessie voor fonteinen. Zelfs zo erg dat hij vaak totaal onhandelbaar wordt in de buurt van een fontein. Wij kunnen eigenlijk nergens meer naartoe gaan waarvan we weten dat er een fontein staat, of een fontein te zien is onderweg ernaartoe.
Hij gaat namelijk naar dat ding staan kijken en geraakt volledig in de ban. Nu vindt iedereen een fontein wel mooi, en daar zo'n paar minuutjes naar staan kijken, werkt ook bij mij rustgevend. Maar na een poosje heb ik het wel gehad en loop ik door. Mijn zoon niet. Hij blijft staan. Geen probleem, zolang je hem laat doen. Tegen een ander kind zeg je dan uiteindelijk: "kom, we gaan verder", dat kind volgt dan, al dan niet met gemopper. Niet onze Arjan. Van zodra je hem wil verwijderen van zijn obsessie, ontploft hij. En zo bedoel ik het ook: krijsend, brullend, vechtend, schoppend...Je kan niet geloven dat een kind van 5 zo kan reageren.
IK - WIL - FONTEIN - KIJKEN!!!
Vaak even erg is het wanneer je hem z'n obsessie ontzegt: als hij niet naar de fontein mag kijken wanneer hij weet dat er een is, zelfde reactie.
Tegen een ander kind leg je dan uit: we moeten naar huis, je hebt al lang mogen kijken, morgen komen we terug, het park gaat sluiten...En meestal kun je dan met je kind wel onderhandelen.
Niet met Arjan. Vaak nog uren nadat de bom wat uitgewerkt is gaat hij door; afwisselend boos en verdrietig, verwijten maken, smeken, voetje voor voetje wegsluipen in de richting van...kortom onhandelbaar.
Onze oplossing, die plaatsen dan maar vermijden, is natuurlijk zeer beperkend en voor niemand leuk. We zitten een beetje met onze handen in het haar, want wij willen ook leuke en ontspannende dingen doen met onze kinderen. Maar een fontein is één van een hele reeks dingen waar ons kind gewoon niet mee om kan. Wie heeft gelijkaardige ervaringen met (autistische) kinderen? Hoe pakken jullie het aan? Laat het weten onderaan.
Duidelijke afspraak maken over hoe lang jullie samen naar een fontein blijven kijken. Tijd visualiseren en 1 minuut van te voren waarschuwen dat de tijd over een minuut om is en jullie verder gaan met hetgeen je aan het doen was.
BeantwoordenVerwijderen@Will Visualiseren met picto's en timer helpt heel soms, maar vaak niet bij hem. Zijn nood aan voorspelbaarheid is zo groot, dat je hem bijna niet voor kunt zijn met een planning, hij wordt al vaak wakker met een onwrikbaar idee in zijn hoofd. Maar je hebt gelijk dat we moeten blijven proberen daar ons heil uit te halen. Bedankt voor je reactie
BeantwoordenVerwijderenWat Will zegt: ik hoop voor je dat Arjan daar al (snel) aan toe is. En dat hij het snel oppikt.
BeantwoordenVerwijderenAls ik zie wat mijn Jason (4 jaar, klassiek autisme) tegenwoordig aan geduld kan opbrengen, en hoe hij de volgordes begrijpt waarin hij iets wel / niet mag doen: ik sta er soms nog steeds versteld van. Want een klein jaar geleden waren de razende driftbuien hier ook schering en inslag.
Wat ik duidelijk wilde maken was niet dat een bezoek aan een fontein moet maken met een vaste planning maar eerst een koppeling maken (liefst visueel) dat als je een fontein ziet/tegenkomt je een vaste afspraak hebt. Zoveel minuten kijken en dan verder, net als handen wassen na een toiletgang of tandenpoetsen voor het slapengaan. Maak eerst een vaste gewoonte, na jaren zal blijken of hij er flexibeler mee om kan gaan.
BeantwoordenVerwijderenEen leuke manier voor Arjjan zou kunnen zijn dat zijn vader een soort van stripverhaal tekent terwijl hij een situatie in verhaalvorm vertelt en uitlegt. Plaatjes zeggen meer dan woorden en afspraken sneller begrepen.
Zelf ben ik mama van Daan. Daan is 8 en heeft autisme.
BeantwoordenVerwijderenDe tips om te zeggen..."zoveel minuten kijken en dan verder" kan inderdaad bij veel kinderen met autisme helpen. Maar bij ons lukt dat niet. Wat zijn minuten?
Hoe lang duurt een minuut?
Waarom duurt een minuut wachten in een wachtkamer langer dan een minuut spelen of kijken naar een fontijn?
Tijd is in ons gezin een zeer moeilijk begrip. Op school werken ze vaak met een "Time timer" een soort klokje waar de resterende tijd in het rood wordt aangegeven. 'Als het rood op is, is het gedaan' Het leek ook een geweldige uitvinding voor Daan. Maar voor we zoiets aanschaffen wilden we wel weten of het écht bij hem zou werken. Dus in samenspraak met school hebben we dit geprobeerd (zij hebben meerdere van deze toestellen in bezit dus hoefde ik het niet meteen aan te schaffen) Daan is niet van de slimste maar bij de time timer laat hij zijn hersenen flink werken.....hij paste zelf de time timer aan naar zijn zin. Oké er staat een soort van plexiglas voor maar als we 5 seconden niet opletten zat hij er aan te prutsen. Conclusie....Time timer is een geweldige uitvinding voor bepaalde kinderen met autisme maar niet voor Daan. Wat we ondertussen wel ondervonden hebben is tellen. Mama of papa telt tot 100 en dan is het gedaan.